Winter aan de Dnipro
 
Zo koud herinneren we ons alleen
van de verhalen van Baba en Didus
de straten liggen witter dan wit
en de lucht ruikt naar generatoren
ze draaien over hun toeren
 
wie geen gasvuur heeft
haalt warme borscht en thee
in een rode tent op straat
waar ze een babbel slaan
terwijl de telefoon oplaadt
 
onze adem vriest aan het raam
dokters onderzoeken bij kaarslicht
autolampen schijnen op sportvelden
maar zondag op de bevroren rivier
dansen we dansen we dansen!

Alain Vanclooster
Februari 2026
 

24 februari.  Een dag die intussen al 4 jaar duurt...  Vier jaar geleden startte de verschrikkelijke en onrechtvaardige Russische grootschalige inval in Oekraïne.  Vier jaar geleden startte voor duizenden Oekraïense vrouwen en kinderen "de vlucht van de ooievaars" naar het Westen.  Vanaf die onvergetelijke datum begon voor alle Oekraïners een nieuwe tijdrekening: voor en na de grote oorlog.  Vanaf die datum ook leerde ik vele moedige, intelligente en artistieke vluchtelingen in België kennen, en noteerde ik hun verhalen, hun lijdensweg.  Anderhalf jaar later resulteerde dat in een boek: "De Vlucht van de Ooievaars" (uitgeverij Partizaan.be).

Wat er ook gebeure, ik zal jullie nooit vergeten, jullie zijn een flink deel van mijn leven geworden: Masha en Daria, Larysa en Yevheniia, Lena, Victor, Rada, Roman en Katya, Oksana, Danya, Dasha en Viktoriia, Iryna en Tetiana, Ivan en Paul, Alina en Tetiana, Anna en Iryna, Lesya, Olya, Jenja en Juliia, Tamara en Lyuba, Anya, Inna, Lyudmila en Elena...

​Vrienden voor het leven!

Op vrijdagavond 6 februari 2026 was er de boekvoorstelling van de tweetalige dichtbundel "Ik hoor dat je in Nederland bent..." van de Oekraïense dichteres Daria Lysenko die al bijna 4 jaar in Nederland (Den Haag) woont.  Ik had de bundel al vooraf gekocht en gelezen en zeer goed bevonden, dus trok ik erheen met de trein.  In het goede gezelschap van die andere (goede) Oekraïense dichteres Tetiana Fedorenko die in België (Rupelmonde) woont.  Moderator van dienst was Roman Nesterenco.  Vragen en antwoorden werden afgewisseld met het voorlezen van enkele pareltjes van gedichten.  Uit het gesprek leerde ik vooral dat Oekraïners bij ons het eigenlijk beu zijn om na 4 jaar verblijf in onze contreien nog altijd "als vluchteling" aangesproken te worden... alsof ze "andere" (versta "mindere") mensen zouden zijn - een soort "Untermenschen" zeg maar).  En daarover nog altijd vragen blijven krijgen - bv. door vreemden op de bus!? -, terwijl het leven doorgaat en zij ook een andere eigen persoonlijke "identiteit" hebben, bv. Daria als dichter, en ook wel over andere onderwerpen iets te vertellen hebben.

Het deed me denken aan mijn interview - intussen al 3,5 jaar geleden - met Tetiana Fedorenko, waarin ze o.a. zei: "Ik heb het gevoel dat ik mijn identiteit kwijt ben.  In Oekraïne had ik een universiteitsdiploma, een goedbetaalde job en een mooi appartement.  Ik was "iemand", o.a. een schrijver!  In België ben ik niemand..." (uit "De Vlucht van de Ooievaars", p. 152)