Daria Lysenko in Het Letterenhuis (2026, Antwerpen)

Op vrijdagavond 6 februari 2026 was er de boekvoorstelling van de tweetalige dichtbundel "Ik hoor dat je in Nederland bent..." van de Oekraïense dichteres Daria Lysenko die al bijna 4 jaar in Nederland (Den Haag) woont.  Ik had de bundel al vooraf gekocht en gelezen en zeer goed bevonden, dus trok ik erheen met de trein.  In het goede gezelschap van die andere (goede) Oekraïense dichteres Tetiana Fedorenko die in België (Rupelmonde) woont.  Moderator van dienst was Roman Nesterenco.  Vragen en antwoorden werden afgewisseld met het voorlezen van enkele pareltjes van gedichten.  Uit het gesprek leerde ik vooral dat Oekraïners bij ons het eigenlijk beu zijn om na 4 jaar verblijf in onze contreien nog altijd "als vluchteling" aangesproken te worden... alsof ze "andere" (versta "mindere") mensen zouden zijn - een soort "Untermenschen" zeg maar).  En daarover nog altijd vragen blijven krijgen - bv. door vreemden op de bus!? -, terwijl het leven doorgaat en zij ook een andere eigen persoonlijke "identiteit" hebben, bv. Daria als dichter, en ook wel over andere onderwerpen iets te vertellen hebben.

Het deed me denken aan mijn interview - intussen al 3,5 jaar geleden - met Tetiana Fedorenko, waarin ze o.a. zei: "Ik heb het gevoel dat ik mijn identiteit kwijt ben.  In Oekraïne had ik een universiteitsdiploma, een goedbetaalde job en een mooi appartement.  Ik was "iemand", o.a. een schrijver!  In België ben ik niemand..." (uit "De Vlucht van de Ooievaars", p. 152)